Gelovigen nemen het woord


eucharistie


Jona Kortrijk verklaart zich, ten dele, solidair met het manifest “Gelovigen nemen het woord”!  www.gelovigen-nemen-het-woord.be/manifest


We vinden een zekere nuancering van dit pamflet echter op zijn plaats. Vele verwachtingen in het pamflet zijn reeds een feit zijn in vele gemeenschappen, men werpt het zelf op. Er wordt al voorgegaan en gepreekt door leken, communiediensten zijn een feit. Dit maakt dat het enkel een vraag om regularisatie betreft van iets wat gewoon al gebeurt.


Daarom is het vreemd dat er niet opgeroepen wordt tot daadkrachtige, structurele veranderingen die de basis vormen van de huidige problemen. Er is nood aan goed gevormde voorgangers maar nog meer is er nood aan goed gevormde gemeenschappen. Daar hoort het herderschap zich ook te situeren: aangewezen vanuit de gemeenschap. Zo heeft onze beweging geen voorganger, maar kiezen wij er bewust voor om elk individu schakel te laten zijn in de gemeenschapsopbouw, ieder met zijn talenten.

 

Dat een priester binnen het parochiemodel een bepaalde functie heeft is evident. En dat er leiderschap ontbreekt is duidelijk. Maar, zo hebben de voorbije twee jaar ons toch aangetoond, mogen we de rol van de priester niet overschatten. Dat vinden verschillende bisschoppen trouwens ook. De bloemen, de netheid, de organisatie, de bijbelse leerhuizen, het feest, de verstuurde brieven en de bezoeken, het opzetten van acties voor Welzijnszorg en Broederlijk Delen, ook de hartelijkheid en gastvrijheid: deze ingrediënten, bijgebracht door duizenden vrijwilligers en religieuzen, zijn evengoed onderdeel van een goede gemeenschap en kunnen niet losgekoppeld worden van de kwalificatievereisten voor een goede liturgie. Diaconie dus, dienstbaarheid, maar daar daarover lezen we niks.

 

Wij zijn ervan overtuigd dat je Kerk enkel vanuit de basis, vanuit het gewone volk, terug een relevante plaats kan doen verwerven in de samenleving. Daarom is de toon van het pamflet te éénzijdig. Het perspectief is de voorganger. Een gemiste kans dus om terug aandacht te vragen voor uitgesloten groepen, die het vertrekpunt moeten zijn voor kerkopbouw. Dààr liggen de echte vragen van het volk en daar wees Jezus in zijn tijd ook op door de zieken en structureel uitgestotenen in te sluiten. Enkel dan ook verdient een kerkgemeenschap terug geloofwaardigheid. Het pamflet mist daarom ambitie omdat ze de zwakste groepen niet in rekening neemt.

 

Niettemin verklaren we ons solidair met deze voorzichtige en eenzijdige poging tot protest. Laat ons hopen dat het debat breder wordt en dat de plaatselijke bisschoppen zich kunnen opwerpen als moedige herders die hun structuur en handelswijze in vraag durven stellen. We blijven ervan overtuigd dat dit de enige weg is.

 

De 11 medewerkers van Jona